राजेन्द्र प्रसाद धिताल, ३० पुष, बर्दिया । कविता ।

माघ र महोत्सव 

प्रिय प्रकृति ! हिमालहरुमा छरेर 
खातका खात हिउँ, पहाडहरुमा जमाएर
चिसो तुसारो र तराईका फाँटहरुभरि
ओढाएर सेतो हुस्सुको खास्टो, यो चराचर जगतमा तिमी
आफ्नो छुट्टै रुप देखाइरहेकी छ्यौ, आज खण्डित छ तिम्रो सौन्दर्य 
उदास छन् जून र तारा, कठ्याङग्रीएर चिसो सिरेटोमा
दुखेका छन् जगतका, प्राणी, बनस्पति सारा

प्रकृति ! हे जगत गुरु ! तिमी
गुलाफलाई काढाबीच, फुल्न सिकाउँछ्यौ 
कमललाई हिलोकै बीचमा, खुल्न सिकाउँछ्यौ 
जीवनलाई रुँदा रुँदै हाँस्न सिकाउछ्यौ, हाँस्दा हाँस्दै अकस्मात रुन सिकाउँछ्यौ
हृदयका हर वेदनालाई, आँसुका थोपा थोपाले, धुन सिकाउँछ्यौ
पीडामा होस् या उल्लासमा, बाँच्नु  छ जीवनले
भोलिको अनमोल आनन्द, आशाको झोलीमा, साँच्नु छ जीवनले

प्रकृति ! तिम्रो लीलालाई, तिम्रो कलालाई
यो जीवनले अनि जगतले, सर्वथा पूजा गर्नु छ, प्रार्थना गर्नुछ
सुन्दर र नवीन, युग आह्वानका लागि, अर्चना गर्नु  छ
त्यसैले, यो हेमन्तको यौवनमा, ठण्डीको यो चरम उत्कर्षमा
वासन्ती यामको प्रतीक्षामा, सुन्दर र स्वर्णिम, सूर्यका किरणहरुको प्रतीक्षामा
जगत उत्सव मनाइरहेछ, माघ महोत्सव मनाइरहेछ ।।

(बबई बहुमुखी क्याम्पस गुलरिया बर्दियाका उपप्राध्यापक धिताल बर्दियाली साहित्य समाजका संस्थापक अध्यक्ष हुनुहुन्छ ।)